De hitte van die middag is nog niet weggetrokken als je thuiskomt. De voordeur valt zacht achter je dicht. Binnen is het schemerdonker, gordijnen half dicht tegen de zon. De ventilator draait loom op de salontafel, verplaatst alleen warme lucht. Je schoenen schop je uit in de gang, sokken volgen. Je voeten plakken aan de houten vloer.
Floor zit op de bank, benen opgetrokken, een oud boek op schoot. Ze draagt een dun, lichtgroen jurkje dat ze vroeger altijd aanhad als ze lui was. Het bandje is van één schouder gegleden. Ze kijkt op als je binnenkomt, glimlacht traag, alsof ze je al verwachtte.
„Alleen jij vandaag?” vraag je, stem nog schor van de fietstocht.
Ze knikt, legt het boek weg. „Mats heeft een late dienst. Komt pas na middernacht, zei hij. Hij stuurde me een appje: ‘Laat haar niet ontsnappen als ze thuiskomt.’”
Je lacht kort, maar blijft in de deuropening staan. Iets in de manier waarop ze naar je kijkt maakt dat je niet meteen dichterbij komt. Alsof ze wacht tot jij de eerste stap zet.
Floor rekt zich uit, armen boven haar hoofd, rug licht gebogen. Het jurkje schuift een stukje omhoog over haar dijen. Ze laat haar armen weer zakken, maar het bandje blijft hangen waar het is.
„Je ziet eruit alsof je gesmolten bent,” zegt ze zacht. „Wil je iets kouds?”
Ze staat op, loopt naar de keuken zonder op antwoord te wachten. Je volgt haar langzaam. Op het aanrecht staat een grote glazen kan met water en schijfjes citroen en munt. Ze schenkt twee glazen in, geeft jou er één. Haar vingers raken de jouwe net iets langer dan nodig.
Je drinkt gretig. Het water is ijskoud, druppels glijden langs je kin. Floor kijkt ernaar, veegt met haar duim een druppel van je onderlip. Heel langzaam. Haar duim blijft even rusten, glijdt dan naar de zijkant van je mondhoek.
„Je lippen zijn droog,” mompelt ze.
Ze pakt haar eigen glas, neemt een slok, maar slikt niet meteen door. In plaats daarvan leunt ze naar voren en kust je. Zacht, mond nog vol koud water. Het stroomt tussen jullie lippen door, koel en nat, druppelt over je kin, over haar hals. Ze proeft naar citroen en munt en iets warms dat alleen van haar is.
Jullie kussen lang zonder haast. Geen tong nog, alleen lippen die elkaar raken, loslaten, weer raken. Af en toe een zachte zucht. Haar hand glijdt naar je nek, vingers strijken door je vochtige haarwortels. Ze trekt je niet dichterbij; ze houdt je alleen daar, precies op de rand van meer.
Na een tijdje, het voelt als minuten, breekt ze de kus. Haar voorhoofd rust tegen het jouwe.
„Ik wil je niet overhaasten,” fluistert ze. „Vandaag niet. Ik wil dat het uren duurt voordat ik je überhaupt uitkleed.”
Je ademt schokkerig uit. „Uren?”
Ze knikt, lippen strijken langs je wang naar je oor. „Uren. Alleen aanraken. Alleen voelen hoe warm je wordt. Hoe nat je wordt. Zonder dat ik iets tussen je benen doe. Nog niet.”
Ze pakt je hand, trekt je mee terug naar de woonkamer. Duwt je zacht op de bank. Ze laat je zitten, knielt dan voor je tussen je knieën. Haar handen liggen op je bovenbenen, duimen strijken kleine, trage cirkels over de stof van je korte broekje. Niet hoger. Niet lager. Alleen daar.
„Mag ik je shirt uitdoen?” vraagt ze.
Je knikt.
Ze trekt het langzaam over je hoofd. Laat haar vingertoppen over je armen glijden terwijl het shirt omhoog gaat. Dan over je schouders, je sleutelbeenderen. Ze kust het kuiltje onder je keel, heel licht, lippen amper bewegend. Haar adem is warm tegen je huid.
„Je ruikt naar buiten,” fluistert ze. „Naar zon en zweet en een beetje naar de bibliotheek. Naar papier en koffie.”
Ze kust lager, over je borstbeen, tussen je borsten door, maar niet op je tepels. Nog niet. Haar handen glijden over je rug, volgen de lijn van je ruggengraat, drukken zachtjes op de kuiltjes boven je billen. Je leunt achterover, hoofd op de rugleuning.
Floor komt iets dichterbij, haar hand raakt nu jouw hand. Ze beweegt niet echt; ze drukt alleen maar, laat de wrijving vanzelf ontstaan door jullie ademhaling. Op. Neer. Op. Neer. Heel langzaam.
„Voel je dat?” vraagt ze. „Hoe je hartslag sneller gaat zonder dat ik iets doe?”
Je maakt een zacht geluidje, half kreun, half lach.
Ze glimlacht. „Goed zo. Laat het maar komen. In zijn eigen tempo.”
Haar mond glijdt naar je schouder, kust de spier die aanspant als je nerveus bent. Dan naar je oorlel, neemt hem zacht tussen haar lippen, zuigt heel licht. Haar tong tippt net de rand. Je huivert.
„Floor…”
„Sst. Nog niet praten. Alleen voelen.”
Ze laat haar handen over je zijden glijden, duimen strijken net onder de rand van je bh. Niet eronder. Niet erover. Alleen daar, waar je huid begint te tintelen van verwachting. Ze kust je hals, zuigt zachtjes op de plek waar je pols snel slaat, maar bijt niet. Alleen zuigen. Loslaten. Weer zuigen. Tot daar een klein, rood plekje achterblijft.
Minuten gaan voorbij. Misschien wel een kwartier. Ze raakt je overal aan behalve waar je het het liefst wilt. Borsten, buik, rug, dijen, nek, armen. Overal lichte strelingen, kusjes die amper druk geven, adem die over je huid blaast tot je kippenvel krijgt.
Dan, eindelijk, glijdt één hand naar je borst. Niet knijpen. Alleen de palm eroverheen leggen, warm en stil. Ze voelt hoe je tepel harder wordt tegen haar handpalm. Ze beweegt niet. Laat alleen de hitte van haar hand je tepel laten opzwellen.
„Je bent al zo gevoelig,” fluistert ze. „En ik heb je nog niet eens echt aangeraakt.”
Je ademt scherp in. „Doe het dan.”
Ze schudt haar hoofd, lippen tegen je sleutelbeen. „Nog niet. Eerst wil ik dat je het voelt als ik alleen maar adem op je tepel blaas.”
Ze buigt voorover. Haar mond komt dichtbij, maar raakt niet. Ze blaast zacht, dan hard. Weer zacht. Je tepel trekt strak, pijnlijk hard. Je kreunt zachtjes, heupen schokken een klein beetje naar voren.
„Zie je?” zegt ze. „Zelfs dát is al bijna te veel.”
Ze herhaalt het aan de andere kant. Blaast. Wacht. Blaast nog eens. Tot je begint te kronkelen, handen in het stof van de bank knijpend.
Pas dan, héél langzaam, laat ze haar lippen over je tepel glijden. Niet zuigen. Alleen lippen eromheen, tong die één keer, twee keer, heel licht tikt. Dan trekt ze zich terug.
Je jammert gefrustreerd.
Floor lacht zacht, kust je mond weer. „Straks,” belooft ze. „Als je echt niet meer kunt wachten. Als je smeekt. Dan pas ga ik lager. Dan pas laat ik mijn vingers over je slipje glijden. Dan pas duw ik het opzij en proef ik hoe nat je al bent. Maar nu… nu blijf ik hier. Nog een hele tijd.”
Ze kust je weer, diep deze keer, tong traag en lui. Haar hand blijft op je borst liggen, duim nu eindelijk, eindelijk, cirkels draaiend rond je tepel, maar nog steeds zonder druk. Alleen aanraking. Alleen hitte. Alleen wachten.
Buiten zakt de zon langzaam. Binnen bouwt de spanning op, laagje voor laagje, tot je huid ervan gloeit.
Een oranje gloed sijpelt nog net door de halfdichte lamellen. Het licht valt in lange, warme strepen over de bank, over Floors schouders, over jouw blote armen. Jullie zitten nog steeds in dezelfde houding: jij half achterover, zij tussen je knieën, haar handen rustend op je dijen alsof ze daar horen.
Ze heeft al die tijd niet meer bewogen dan nodig. Haar duimen maken nog steeds diezelfde kleine cirkels, maar nu op je bovenbenen, maar altijd net onder de rand van je korte broekje. Het is alsof ze een onzichtbare lijn heeft getekend die ze weigert te overschrijden.
Je ademhaling is veranderd. Niet meer diep en rustig, maar oppervlakkig, kort. Elke keer als haar vingertoppen een paar millimeter omhoog kruipen, houd je even in, wachtend op meer. En elke keer stopt ze precies op tijd.
Floor kijkt naar je op. Haar ogen zijn donkerder geworden in het schemerlicht, pupillen groot.
„Je trilt,” constateert ze zacht, bijna verbaasd. „Alleen van dit.”
Je knikt, bijt op je onderlip.
Ze leunt voorover, kust het puntje van je knie. Dan de binnenkant, een paar centimeter hoger. Haar lippen blijven daar even hangen, warm en stil. Ze ademt uit door haar neus, laat de lucht over je huid glijden. Kippenvel trekt in golven omhoog.
„Ik kan je ruiken,” fluistert ze. „Niet alleen je huid. Je opwinding. Het is… zoet. Warm. Alsof je lichaam al weet wat er komt, ook al doe ik nog niks.”
Haar handen glijden nu iets verder naar binnen, duimen strijken langs de naad van je broekje. Niet eronder. Alleen langs de rand. Ze voelt hoe de stof al een beetje vochtig is geworden daar.
Ze maakt een zacht, tevreden geluidje.
„Mag ik je broekje aanraken? Alleen aanraken.”
Je stem is schor. „Ja.”
Haar vingertoppen glijden over de stof, volgen de lijn van je schaamlippen door het katoen heen. Heel licht drukken, dan weer loslaten. Ze tekent de vorm na, langzaam, alsof ze een tekening maakt die alleen zij kan zien. Je heupen schokken een klein beetje naar voren, onwillekeurig.
„Sst,” zegt ze. „Blijf stil liggen. Laat mij het tempo bepalen.”
Ze drukt iets steviger, precies op je clitoris, maar beweegt niet. Houdt alleen de druk vast. Je voelt hoe je daar hartslag klopt tegen haar vinger, hoe je lichaam smeekt om wrijving. Maar ze geeft het niet.
In plaats daarvan buigt ze voorover en kust de stof. Lippen gesloten, warm en droog. Dan opent ze haar mond een klein beetje, laat haar tong de contouren nat maken. Door het katoen heen voel je de hitte, de zachtheid, het lichte zuigen. Het is niet genoeg. Het is precies genoeg om je gek te maken.
Je hand glijdt in haar haar, niet trekkend, alleen vasthoudend.
„Floor… alsjeblieft.”
Ze trekt zich een paar centimeter terug, kijkt op.
„Wat alsjeblieft?”
„Meer. Iets. Wat dan ook.”
Ze glimlacht traag. „Straks. Eerst wil ik dat je het voelt als ik alleen maar kus. Zonder dat ik je echt proef.”
Ze gaat door. Kustjes over de hele stof heen: bovenop, aan de zijkanten, laag bij je opening waar het natste is. Elke kus laat een natte plek achter. Na een tijdje is het broekje doorweekt, plakt het aan je huid. Ze blaast er zachtjes tegenaan, koel tegen het warme, natte katoen. Je kreunt laag, heupen rollen.
Floor legt haar wang tegen je dij, kijkt naar je gezicht.
„Je bent zo mooi als je wacht,” zegt ze. „Je ogen half dicht, mond een beetje open. Je ademt door je mond nu. Dat doe je alleen als je echt op het randje bent.”
Ze glijdt een vinger onder de pijp van je broekje, niet naar binnen, alleen langs de rand van je bil. Ze voelt hoe je huid daar glibberig is van zweet en opwinding.
„Ik zou je nu kunnen uitkleden,” mompelt ze. „Maar ik doe het nog niet. Ik wil dat je het zelf vraagt. Hardop. Zeggen wat je wilt dat ik doe.”
Je slikt. Je stem trilt. „Ik wil… dat je mijn broekje uittrekt. En dat je me likt. Langzaam. Heel langzaam. Tot ik niet meer kan denken.”
Floor ademt scherp in, ogen glanzend.
„Goed zo.”
Ze haakt haar vingers in de tailleband. Trekt niet meteen omlaag. Trekt alleen strak, laat het elastiek in je huid drukken, dan weer los. Nog een keer. En nog een keer. Tot je begint te kronkelen.
Dan, eindelijk, trekt ze het broekje en slipje omlaag. Centimeter voor centimeter. Ze kust elke nieuwe centimeter huid die vrijkomt: je dijbeen, de zachte huid net boven je schaambeen, de binnenkant van je dijen waar het al glinstert.
Als het broekje en slipje eindelijk op de grond liggen, spreidt ze je dijen voorzichtig verder. Ze kijkt ernaar, niet aanraken nog. Alleen kijken.
„Je bent zo nat,” fluistert ze. „Je lippen zijn opgezwollen. Glanzend. Ik zie hoe je clitoris pulseert, zelfs zonder dat ik je aanraak.”
Ze leunt voorover. Haar adem is het eerste wat je voelt. Warm, vochtig, heel dichtbij. Ze blaast zachtjes, één keer, twee keer. Je hele onderlijf trekt samen.
Dan, eindelijk, eindelijk, raakt haar tong je aan.
Eén lange, trage lik. Van onder naar boven. Plat en zacht. Ze proeft je, kreunt laag in haar keel. Dan trekt ze zich terug.
Nog een lik. Nog trager deze keer. Ze laat haar tongpunt over je opening glijden, verzamelt je vocht, brengt het omhoog naar je clitoris zonder er echt druk op te zetten. Alleen strelen. Alleen proeven.
Je handen grijpen opnieuw in haar haar. Niet duwend. Alleen vasthouden.
Ze gaat door. Minutenlang alleen die lange, langzame halen. Nooit sneller. Nooit harder. Af en toe zuigt ze heel licht aan je lippen, trekt ze zachtjes tussen haar lippen door, laat ze los met een nat geluidje. Dan weer likken.
Je begint te trillen. Niet van bijna klaarkomen, nog niet, maar van pure, opgebouwde spanning. Elke spier in je onderlijf staat strak.
Floor voelt het. Ze legt haar handen op je heupen, houdt je stil.
„Nog niet,” fluistert ze tegen je huid. „Ik wil dat het nog langer duurt. Ik wil dat je voelt hoe elke zenuw in je lichaam wakker wordt. Hoe je clit harder wordt, hoe je vagina samentrekt zonder dat ik erin ben. Hoe je billen aanspannen, hoe je tenen krullen.”
Ze kust je clitoris zachtjes, lippen gesloten. Dan opent ze haar mond, laat haar tong plat en breed liggen, beweegt niet. Alleen daar. Warmte. Druk. Stilte.
Je jammert zachtjes.
„Floor… ik hou het niet meer.”
Ze glimlacht tegen je aan.
„Dan zeg het. Zeg precies wat je nu nodig hebt.”
Je stem breekt bijna. „Lik me harder. Zuig me. Laat me komen. Alsjeblieft.”
Ze wacht nog drie tellen. Drie martelende tellen en dan geeft ze eindelijk toe.
Haar mond sluit zich om je clitoris. Ze zuigt zacht maar stevig, tong draait trage cirkels, dan sneller. Twee vingers glijden naar binnen, langzaam, tot aan de knokkels. Ze kromt haar vingers, drukt tegen dat ene lekkere plekje en houdt ze daar terwijl haar mond doorgaat.
Het bouwt op. Niet als een explosie deze keer. Als een golf die langzaam rijst, hoger en hoger, tot je het niet meer tegen kunt houden.
Je komt stil, maar intens. Rug krom, adem stokkend, dijen trillend rondom haar hoofd. Golf na golf, langer dan ooit. Floor blijft likken, zacht nu, begeleidt je erdoorheen tot je begint te kronkelen van overgevoeligheid.
Pas dan trekt ze zich terug. Kust je dijen, je buik, klimt omhoog tot ze naast je ligt. Trekt je tegen zich aan, armen om je heen.
Jullie ademen synchroon, nog nahijgend.
Na een lange stilte fluistert ze in je oor:
„En dit was nog maar het begin van de avond.”
Buiten is het inmiddels donker. Binnen gloeit alles nog na.