Ik sta al een uur tegen de bar geleund met een glas rode wijn in mijn hand dat ik amper heb aangeraakt. De vergeten kerstverlichting van Het Ketelhuis kleurt nog alles warm amber en donkerrood. Overal om me heen klinkt gelach, gerinkel van glazen, de bas van de playlist die iemand iets te hard heeft gezet. Maar mijn ogen blijven steeds weer naar jou glijden.
Jij staat een meter of vijf verderop in gesprek met twee collega’s van de opleiding. Die zwarte jurk met de dunne schouderbandjes volgt iedere beweging die je maakt. Telkens als je lacht en je gewicht van je ene been op je andere verplaatst, trekt de stof strak over je heupen en billen. Ik heb al weken op de gang naar dat uitzicht gekeken. Nooit gedacht dat ik vanavond zo dichtbij zou komen.
Je vangt mijn blik. Even maar. Een kleine, wetende glimlach. Dan draai je je hoofd weer naar je gesprekspartners, maar je blijft net iets langer met je rug naar me toe staan, alsof je weet dat ik kijk.
Ik neem een slok wijn, voel hoe de spanning in mijn onderbuik al minutenlang zit te sudderen.
Later op de avond, als de groep wat uit elkaar valt, kom je opeens naast me staan bij de hoge tafel. Je elleboog raakt per ongeluk de mijne. Of niet per ongeluk. Je vingers strijken langs de rug van mijn hand als je een slokje van je cocktail neemt.
“Sorry,” zeg je zacht, maar je hand blijft liggen.
Ik draai mijn handpalm omhoog. Jouw vingers glijden erin. We houden elkaars hand vast, verborgen tussen onze lichamen en de rand van de tafel. Niemand kijkt deze kant op.
Je duim streelt langzaam over mijn pols. Ik voel mijn hartslag versnellen.
“Je ziet er vanavond gevaarlijk goed uit,” fluister ik.
Jij lacht zachtjes, buigt je hoofd iets dichterbij. “Jij ook.”
Mijn vrije hand glijdt naar je onderrug. Heel voorzichtig. Alsof het per ongeluk is. Je leunt iets naar achteren, drukt je onderrug tegen mijn handpalm. Toestemming.
Ik laat mijn hand lager zakken. Eerst over de welving van je heup, dan over de ronding van je bil. Door de dunne stof voel ik de warmte van je huid. Geen randje van een slipje. Niets. Alleen jij.
Je ademt scherp in, maar je blijft glimlachen naar de mensen die langs lopen.
We praten over koetjes en kalfjes. Over de voorbije kerstvakantie, over alle uitdagingen die dit nieuwe jaar gaan komen. Ondertussen kneed ik zachtjes je bil, laat mijn vingers in de naad tussen je billen glijden, voel hoe je onwillekeurig je bekken iets naar achteren duwt.
De spanning bouwt op tot het bijna pijnlijk wordt.
Als het al laat begint te worden en de meeste collega’s richting garderobe of auto's verdwijnen, maak je met je ogen een kleine beweging. Naar achteren. Naar de gang die leidt naar de kleine achterzaal die vanavond niet gebruikt wordt.
Ik wacht twee minuten. Dan volg ik.
Voorbij de garderobe is het donkerder. Het geluid van het feest wordt gedempt door de dikke muren. Door de hoge ramen valt het zachte schijnsel van de buitenlampen naar binnen. Stoelen en tafels staan rommelig opgestapeld langs de kant. Het tapijt dempt onze voetstappen.
Je staat al te wachten, half in de schaduw.
Ik loop naar je toe. Geen woorden meer nodig.
Mijn handen glijden direct over je jurk heen. Rug, heupen, billen. God, die billen. Ik heb er wekenlang naar gekeken als je voor me uit liep over de gang. Nu heb ik ze eindelijk vast. Ik kneed ze stevig, trek je tegen me aan. Je kreunt zachtjes in mijn oor, amper hoorbaar boven het verre feestgedruis uit.
“Stil,” fluister ik, maar ik glimlach erbij.
Je tepels steken duidelijk door de dunne stof heen. Ik laat één hand naar voren glijden, cup je borst, voel hoe hard en gevoelig ze zijn. Met een vloeiende beweging schuif ik de bandjes van je schouders. De jurk glijdt als een donkere waterval langs je lichaam omlaag en valt geluidloos op het tapijt.
Je staat helemaal naakt voor me.
Dus echt geen slipje. Geen bh. Je hebt het vanavond al geweten.
Ik grom laag in mijn keel. “Wat heb ik zin in jou.”
Ik trek je weer tegen me aan. Mijn handen dwalen over je rug, je billen, je zijden. Ik draai je om zodat je met je rug tegen mijn borst staat. Mijn linkerhand sluit zich om je borst, knijpt stevig in je tepel. Mijn rechterhand glijdt tussen je dijen.
Je bent doorweekt.
Zodra mijn vingertoppen je vulva raken ontsnapt je een iets te harde kreet. We schrikken allebei. Meteen leg ik mijn linkerhand over je mond.
“Sssst,” fluister ik in je oor. “We mogen echt niet gepakt worden.”
Met mijn hand nog over je mond druk ik mijn palm stevig tegen je clitoris. Mijn middelvinger glijdt tussen je lipjes, voelt hoe glad en heet je bent. Je kronkelt tegen me aan, probeert te kreunen maar mijn hand dempt het geluid.
Ik blijf je zo vasthouden. Minutenlang. Langzame cirkels over je clitoris, af en toe een vinger diep naar binnen, dan weer terug naar dat gevoelige knopje. Je borsten gaan snel op en neer. Je hoofd valt achterover tegen mijn schouder.
Dan fluister je tegen mijn handpalm: “Kleed je uit. Ik wil bovenop je zitten.”
Ik laat je los. In recordtempo gooi ik jasje, overhemd, broek en boxer op de grond. Mijn erectie staat pijnlijk hard omhoog.
Ik ga op mijn rug liggen op het zachte tapijt. Jij hurkt over me heen. Je ogen glanzen in het schemerdonker. Langzaam laat je je zakken. Ik voel je warmte, je natheid, en dan glijd ik bij je naar binnen.
Je bijt op je lip om niet te hard te kreunen. Het lukt maar half.
Je begint te bewegen. Eerst langzaam, genietend van hoe ik je helemaal vul. Dan sneller. Je handen steunen op mijn borst. Ik pak je heupen vast, help je ritme. Mijn duimen drukken in de zachte huid boven je billen.
Het is te veel en tegelijk niet genoeg.
Ik kom half overeind, vang je borst met mijn mond, zuig hard aan je tepel terwijl jij blijft rijden. Je gooit je hoofd in je nek, je vingers klauwen in mijn schouders.
“Ik ga komen,” hijg je geluidloos, alleen voor mij.
Ik voel je binnenste samentrekken, je lichaam trillen. Je mond opent zich in een stille schreeuw. Dat beeld duwt mij over het randje.
Met een onderdrukte grom kom ik klaar, diep in je, terwijl jij nog naschokt op mijn schoot.
We blijven zo zitten. Naakt. Bezweet. Ademloos.
In de verte klinkt nog steeds de muziek van het feest.
Maar hier, in deze verboden hoek van Het Ketelhuis, zijn alleen wij tweeën.
En de wetenschap dat we dit na het weekend op het werk weer gewoon moeten verbergen.