Ik werd langzaam wakker met jouw warmte tegen mijn borst.
We lagen lepeltje-lepeltje, mijn arm om je middel, mijn hand plat op je buik onder het laken. Je ademhaling was diep en regelmatig. Mijn pik nog half stijf tegen je bil, nog slap van de slaap, maar al reagerend op de zachte druk van je lichaam. Ik bewoog mijn heupen een fractie, bijna onbewust, en voelde hoe je achterover leunde, dichter tegen me aan. Je hand vond de mijne en legde zich eroverheen. We bleven zo liggen, half in slaap, half wakker, terwijl het ochtendlicht door het raam sijpelde en de regen zacht tegen de ruiten tikte.
Toen klopte iemand op de deur van onze kamer.
Drie korte, dringende tikken.
Ik opende mijn ogen. Jij bewoog, draaide je hoofd een beetje. “Wie…?” fluisterde je hees. Ik kuste je schouder, schoof het laken opzij en stond op. Mijn ochtendjas hing over de stoel. Ik trok hem snel aan en liep naar de deur. Opende hem op een kiertje.
Lieve stond daar.
Nat.
Haar hardloopkleding plakte tegen haar lichaam, haar haar hing in natte strengen over haar gezicht. Water druppelde van haar ellebogen op de vloer. Ze rilde zichtbaar.
“Ik… ik ben buitengesloten,” zei ze zacht, een beetje verlegen. “Ik was gaan hardlopen in de regen, om echt wakker te worden. Ik had het pasje voor de deur achtergelaten bij Mirthe, maar die krijg ik met geen mogelijkheid wakker. Mag ik even bij jullie opwarmen? Alleen tot ze wakker is?”
Ik keek even naar jou over mijn schouder. Jij zat half overeind in bed, het laken tot je borst omhooggetrokken, je ogen nog wazig van de slaap. Je knikte nauwelijks merkbaar. Ik deed de deur verder open. “Kom binnen.”
Lieve stapte naar binnen, haar armen om zichzelf heen geslagen. Ik sloot de deur. Ze stond midden in de kamer, water dat nog steeds van haar afdrupte, haar tepels hard zichtbaar door de natte stof van haar topje. Haar hardloopbroekje zat strak om haar natte billen. Ze keek van mij naar jou en weer terug, een lichte blos op haar wangen.
“Je bent doorweekt,” zei ik rustig. “Trek die natte kleren uit voordat je kou vat. Er ligt een handdoek in de badkamer.”
Ze aarzelde een seconde, keek weer naar jou. Jij zei niets, maar je ogen bleven op haar gericht. Lieve knikte, verdween kort in de badkamer en kwam terug met alleen de handdoek om zich heen geslagen. Haar schouders waren nog nat, haar huid had die lichte rilling van de kou. Ze ging op de rand van het andere bed zitten, de handdoek stevig vastgehouden.
Ik liep naar de kast, pakte nog een extra droge handdoek en ging op mijn hurken voor haar zitten. “Kom, laat me je afdrogen.” Mijn stem was laag, rustig. Ik begon bij haar kuiten, wreef de handdoek langzaam over haar koude huid. Omhoog, over haar knieën, over de voorkant van haar dijen. Ze keek naar beneden, naar mijn handen. Haar ademhaling was nog onregelmatig van de kou, maar er zat iets anders in. Iets dat ik al eerder had gezien tijdens de retreat.
De manier waarop ze de gisteren naar me had gekeken wanneer we in de kring zaten. Hoe ze soms bleef hangen na een gesprek, een vraag stelde die ze al kende, alleen om nog even in de buurt te blijven. Hoe haar blik even naar mijn mond gleed wanneer ik lachte. Kleine dingen. Dingen die ik had opgemerkt, maar nooit had benoemd.
Ik legde de natte handdoek opzij en pakte de droge. Wreef over haar armen, over haar schouders, voorzichtig de druppels weg. De handdoek om haar heen bleef netjes gesloten, maar ik voelde hoe ze niet wegtrok wanneer mijn vingers per ongeluk haar blote huid raakten. Integendeel. Ze leunde een fractie naar voren.
“Je bent nog koud,” zei ik zacht. Mijn hand bleef op haar bovenarm liggen, mijn duim die langzaam heen en weer streek over haar huid. “Blijf maar even zo zitten.”
Ze knikte. Haar ogen ontmoetten de mijne. Er lag iets open in die blik. Niet alleen dankbaarheid. Iets dat al langer onder de oppervlakte had gelegen, en nu, nat, koud, alleen met ons in deze kamer, de ruimte kreeg om naar boven te komen.
Ik liet mijn hand lager glijden, over haar onderarm, naar haar pols. Vingers die licht om haar pols sloten, voelden hoe snel haar hartslag was. Niet alleen van de inspanning. Ik keek haar aan. “Je mag me stoppen wanneer je wilt.”
Ze slikte. “Ik wil niet dat je stopt.”
Haar stem was zacht, maar duidelijk.
Ik liet mijn hand los en legde hem op haar knie, over de handdoek heen. Streek langzaam naar binnen, over de stof, tot mijn vingers de opening vonden waar de handdoek over haar bovenbenen viel. Ik schoof hem een klein stukje open. Net genoeg om de binnenkant van haar benen bloot te leggen. Mijn hand lag daar, warm, stil. Ik voelde de rilling die door haar heen ging, niet meer van de kou.
Achter mij bleef jij precies waar je was. Het laken om je heen, je rug tegen het hoofdeinde. Je zei niets. Je bewoog niet. Alleen je ogen volgden.
Ik streek met mijn duim over de zachte huid van haar binnendij. Heen en weer. Langzaam. Hoger. Steeds een centimeter verder. Ze spreidde haar benen een fractie. Niet uitnodigend. Meer alsof haar lichaam al besloten had voordat haar hoofd dat deed. Ik keek omhoog. “Nog steeds goed?”
Ze knikte weer. Haar lippen waren licht geopend.
Ik schoof de handdoek verder open. Haar lipjes waren al een beetje gezwollen, glanzend. Ik raakte ze nog niet aan. Alleen de huid eromheen, met de achterkant van mijn vingers, zacht, onderzoekend. Ze ademde dieper. Haar hand vond de rand van het bed en klemde zich vast.
Pas toen legde ik mijn vingers tussen haar lippen. Warm. Al vochtig. Ik gleed langzaam omhoog, vond haar clitoris, en begon te cirkelen. Heel licht. Bijna niet. Alleen genoeg om haar te laten voelen dat ik er was. Haar heupen reageerden met een kleine, onwillekeurige beweging.
Ik bleef in dat tempo. Minuten lang. Alleen die zachte, trage cirkels. Af en toe liet ik een vinger lager glijden, raakte de opening aan zonder naar binnen te gaan. Ze werd natter. Ik voelde het aan mijn vingertoppen. Haar ademhaling werd zwaarder. Soms ontsnapte er een klein geluidje, half zucht, half kreun.
Toen duwde ik één vinger naar binnen. Langzaam. Diep. Ze was strak en warm. Ik bewoog hem uit en in, nog steeds traag, terwijl mijn duim op haar clitoris bleef. Haar andere hand vond mijn schouder. Haar vingers knepen zacht.
Ik voegde een tweede vinger toe. Boog ze licht, zocht die plek aan de voorkant. Toen ik hem vond, trok haar ademhaling scherp in. Haar ogen sloten zich half. Ik bleef precies daar, in hetzelfde trage ritme, terwijl mijn duim bleef cirkelen.
Pas toen ze begon te trillen, toen haar binnenste om mijn vingers begon te kloppen, ging ik op mijn knieën zitten en verving mijn duim door mijn mond. Mijn tong vlakte over haar clitoris, langzaam, breed, terwijl mijn vingers diep in haar bleven bewegen. Ze smaakte naar zichzelf en naar de restjes regen die nog op haar huid lagen.
Jij keek toe.
Ik voelde je blik op mijn nek, op de manier waarop mijn hoofd tussen haar dijen bewoog, op de natte, zachte geluiden. Je ademhaling was veranderd. Dieper. Maar je bleef stil. Je bleef kijken.
Ik likte haar in hetzelfde trage tempo. Zoog af en toe zacht. Liet mijn vingers buigen en strekken. Haar dijen begonnen te trillen tegen mijn wangen. Haar handen vonden mijn haar. Ze trok me dichterbij, niet hard, maar duidelijk.
De spanning bouwde zich op in lange, trage golven. Elke keer wanneer ze dichterbij leek te komen, vertraagde ik een fractie, hield haar net onder de rand. Haar ademhaling werd wanhopiger. Haar heupen duwden tegen mijn mond.
“Alsjeblieft…” fluisterde ze eindelijk.
Ik gaf haar wat ze vroeg.
Mijn tong werd vaster, mijn vingers dieper en iets sneller. Ik zoog haar clitoris tussen mijn lippen terwijl ik precies die plek binnenin haar bleef raken. Haar rug holde. Haar mond opende zich. Een lange, bevende zucht ontsnapte, en toen kwam ze.
Langzaam eerst, toen harder. Haar binnenste kneep ritmisch om mijn vingers, nat en heet tegen mijn tong. Ze trilde door haar hele lichaam, haar handen klemden zich in mijn haar, tot de golven langzaam wegebden en ze achterover zakte op het bed, buiten adem, de handdoek vergeten naast haar.
Ik kuste de binnenkant van haar benen, eenmaal, tweemaal, terwijl mijn vingers nog zacht in haar bleven.
En jij… jij zat er nog steeds. Stil. Kijkend. Alsof je elk detail had opgeslagen.